disperiturus

Latin

Etymology

Future active participle of dispereō.

Participle

disperitūrus m (feminine disperitūra, neuter disperitūrum); first/second declension

  1. about to perish

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative disperitūrus disperitūra disperitūrum disperitūrī disperitūrae disperitūra
genitive disperitūrī disperitūrae disperitūrī disperitūrōrum disperitūrārum disperitūrōrum
dative disperitūrō disperitūrō disperitūrīs
accusative disperitūrum disperitūram disperitūrum disperitūrōs disperitūrās disperitūra
ablative disperitūrō disperitūrā disperitūrō disperitūrīs
vocative disperitūre disperitūra disperitūrum disperitūrī disperitūrae disperitūra
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.