discurrens

Latin

Etymology

Present participle of discurrō.

Participle

discurrēns m, f, n (genitive discurrentis); third declension

  1. running to and fro
  2. roaming

Inflection

Third declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masc./Fem. Neuter Masc./Fem. Neuter
nominative discurrēns discurrentēs discurrentia
genitive discurrentis discurrentium
dative discurrentī discurrentibus
accusative discurrentem discurrēns discurrentēs, discurrentīs discurrentia
ablative discurrente, discurrentī1 discurrentibus
vocative discurrēns discurrentēs discurrentia

1When used purely as an adjective.

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.