discumbens

Latin

Etymology

Present participle of discumbō.

Participle

discumbēns m, f, n (genitive discumbentis); third declension

  1. reclining (at table, to eat)

Inflection

Third declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masc./Fem. Neuter Masc./Fem. Neuter
nominative discumbēns discumbentēs discumbentia
genitive discumbentis discumbentium
dative discumbentī discumbentibus
accusative discumbentem discumbēns discumbentēs discumbentia
ablative discumbentī discumbentibus
vocative discumbēns discumbentēs discumbentia

Noun

discumbens m (genitive discumbentis); third declension

  1. guest (for dinner)

Inflection

Third declension.

Case Singular Plural
nominative discumbēns discumbentēs
genitive discumbentis discumbentum
dative discumbentī discumbentibus
accusative discumbentem discumbentēs
ablative discumbente discumbentibus
vocative discumbēns discumbentēs
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.