diruptus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of dīrumpō.
Participle
dīruptus m (feminine dīrupta, neuter dīruptum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | dīruptus | dīrupta | dīruptum | dīruptī | dīruptae | dīrupta | |
| genitive | dīruptī | dīruptae | dīruptī | dīruptōrum | dīruptārum | dīruptōrum | |
| dative | dīruptō | dīruptō | dīruptīs | ||||
| accusative | dīruptum | dīruptam | dīruptum | dīruptōs | dīruptās | dīrupta | |
| ablative | dīruptō | dīruptā | dīruptō | dīruptīs | |||
| vocative | dīrupte | dīrupta | dīruptum | dīruptī | dīruptae | dīrupta | |
References
- diruptus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- diruptus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- diruptus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- diruptus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.