dilaniatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of dīlaniō.
Participle
dīlaniātus m (feminine dīlaniāta, neuter dīlaniātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | dīlaniātus | dīlaniāta | dīlaniātum | dīlaniātī | dīlaniātae | dīlaniāta | |
| genitive | dīlaniātī | dīlaniātae | dīlaniātī | dīlaniātōrum | dīlaniātārum | dīlaniātōrum | |
| dative | dīlaniātō | dīlaniātō | dīlaniātīs | ||||
| accusative | dīlaniātum | dīlaniātam | dīlaniātum | dīlaniātōs | dīlaniātās | dīlaniāta | |
| ablative | dīlaniātō | dīlaniātā | dīlaniātō | dīlaniātīs | |||
| vocative | dīlaniāte | dīlaniāta | dīlaniātum | dīlaniātī | dīlaniātae | dīlaniāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.