diffissus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of diffindō.
Participle
diffissus m (feminine diffissa, neuter diffissum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | diffissus | diffissa | diffissum | diffissī | diffissae | diffissa | |
| genitive | diffissī | diffissae | diffissī | diffissōrum | diffissārum | diffissōrum | |
| dative | diffissō | diffissō | diffissīs | ||||
| accusative | diffissum | diffissam | diffissum | diffissōs | diffissās | diffissa | |
| ablative | diffissō | diffissā | diffissō | diffissīs | |||
| vocative | diffisse | diffissa | diffissum | diffissī | diffissae | diffissa | |
References
- diffissus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- diffissus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- diffissus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.