diffamatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of diffāmō
Participle
diffāmātus m (feminine diffāmāta, neuter diffāmātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | diffāmātus | diffāmāta | diffāmātum | diffāmātī | diffāmātae | diffāmāta | |
| genitive | diffāmātī | diffāmātae | diffāmātī | diffāmātōrum | diffāmātārum | diffāmātōrum | |
| dative | diffāmātō | diffāmātō | diffāmātīs | ||||
| accusative | diffāmātum | diffāmātam | diffāmātum | diffāmātōs | diffāmātās | diffāmāta | |
| ablative | diffāmātō | diffāmātā | diffāmātō | diffāmātīs | |||
| vocative | diffāmāte | diffāmāta | diffāmātum | diffāmātī | diffāmātae | diffāmāta | |
References
- diffamatus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.