dies Mercurii
Latin
Etymology
From diēs (“day”) and Mercuriī, genitive of Mercurius (“Mercury”). Latin calque of Ancient Greek ἡμέρα (hēméra, “day”) Ἑρμοῦ (Hermoû) ("of Hermes"). The association of the seven week days with the seven classical planets is first attested in the Anthologiarum by Vettius Valens, ca. AD 170 and was known to Cassius Dio by the early 3rd century.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈdi.eːs merˈku.ri.iː/, [ˈdi.eːs mɛrˈkʊ.ri.iː]
- (Ecclesiastical) IPA(key): /ˈdi.es merˈku.ri.i/, [ˈdiː.es merˈkuː.ri.i]
Noun
diēs Mercuriī f (genitive diēī Mercuriī); fifth declension
Declension
Fifth declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | diēs Mercuriī | diēs Mercuriī |
| genitive | diēī Mercuriī | diērum Mercuriī |
| dative | diēī Mercuriī | diēbus Mercuriī |
| accusative | diem Mercuriī | diēs Mercuriī |
| ablative | diē Mercuriī | diēbus Mercuriī |
| vocative | diēs Mercuriī | diēs Mercuriī |
Coordinate terms
Descendants
- Albanian: e mërkurë
- Aragonese: miércols
- Aromanian: njercuri
- Asturian: miércoles
- Catalan: dimecres
- Champaignat: mécurdi, mécueurdi, mieurdi
- Corsican: marcuri
- Esperanto: merkredo
- Franco-Provençal: mécredi, dimécro
- French: mercredi
- Friulian: miercus, miercui
- Galician: mércores
- Ido: merkurdio
- Italian: mercoledì
- Norman: Mêcrédi
- Ladin: mercol
- Ladino: mierkoles
- Lombard: mercoldé
- Neapolitan: miercurì
- Novial: merkurdie
- Occitan: dimècres
- Old Portuguese: mercores
- Romanian: miercuri
- Romansch: marculdi, marcurdi
- Sardinian: mélcuris, mércuis, mérculis, mércuris, mèrcuris
- Sicilian: mèrcuri, mercuridìa, mièrcuri
- Spanish: miércoles
- Tagalog: Miyerkules
- Venetian: mèrcore, mercoe
- Walloon: mierkidi, dimiek
- Welsh: dydd Mercher
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.