desistendus

Latin

Etymology

Future passive participle of dēsistō.

Participle

dēsistendus m (feminine dēsistenda, neuter dēsistendum); first/second declension

  1. which is to be desisted

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative dēsistendus dēsistenda dēsistendum dēsistendī dēsistendae dēsistenda
genitive dēsistendī dēsistendae dēsistendī dēsistendōrum dēsistendārum dēsistendōrum
dative dēsistendō dēsistendō dēsistendīs
accusative dēsistendum dēsistendam dēsistendum dēsistendōs dēsistendās dēsistenda
ablative dēsistendō dēsistendā dēsistendō dēsistendīs
vocative dēsistende dēsistenda dēsistendum dēsistendī dēsistendae dēsistenda
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.