denominans
Latin
Etymology
Present participle of dēnōminō.
Participle
dēnōmināns m, f, n (genitive dēnōminantis); third declension
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | dēnōmināns | dēnōminantēs | dēnōminantia | ||
| genitive | dēnōminantis | dēnōminantium | |||
| dative | dēnōminantī | dēnōminantibus | |||
| accusative | dēnōminantem | dēnōmināns | dēnōminantēs, dēnōminantīs | dēnōminantia | |
| ablative | dēnōminante, dēnōminantī1 | dēnōminantibus | |||
| vocative | dēnōmināns | dēnōminantēs | dēnōminantia | ||
1When used purely as an adjective.
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.