defraudatio
Latin
Noun
dēfraudātiō f (genitive dēfraudātiōnis); third declension
- the act of defrauding
- (figuratively) deficiency
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | dēfraudātiō | dēfraudātiōnēs |
| genitive | dēfraudātiōnis | dēfraudātiōnum |
| dative | dēfraudātiōnī | dēfraudātiōnibus |
| accusative | dēfraudātiōnem | dēfraudātiōnēs |
| ablative | dēfraudātiōne | dēfraudātiōnibus |
| vocative | dēfraudātiō | dēfraudātiōnēs |
References
- defraudatio in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- defraudatio in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.