decollatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of dēcollō.
Participle
dēcollātus m (feminine dēcollāta, neuter dēcollātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | dēcollātus | dēcollāta | dēcollātum | dēcollātī | dēcollātae | dēcollāta | |
| genitive | dēcollātī | dēcollātae | dēcollātī | dēcollātōrum | dēcollātārum | dēcollātōrum | |
| dative | dēcollātō | dēcollātō | dēcollātīs | ||||
| accusative | dēcollātum | dēcollātam | dēcollātum | dēcollātōs | dēcollātās | dēcollāta | |
| ablative | dēcollātō | dēcollātā | dēcollātō | dēcollātīs | |||
| vocative | dēcollāte | dēcollāta | dēcollātum | dēcollātī | dēcollātae | dēcollāta | |
References
- decollatus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.