curvatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of curvō.
Participle
curvātus m (feminine curvāta, neuter curvātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | curvātus | curvāta | curvātum | curvātī | curvātae | curvāta | |
| genitive | curvātī | curvātae | curvātī | curvātōrum | curvātārum | curvātōrum | |
| dative | curvātō | curvātō | curvātīs | ||||
| accusative | curvātum | curvātam | curvātum | curvātōs | curvātās | curvāta | |
| ablative | curvātō | curvātā | curvātō | curvātīs | |||
| vocative | curvāte | curvāta | curvātum | curvātī | curvātae | curvāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.