contuitus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of contueor.
Participle
contuitus m (feminine contuita, neuter contuitum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | contuitus | contuita | contuitum | contuitī | contuitae | contuita | |
| genitive | contuitī | contuitae | contuitī | contuitōrum | contuitārum | contuitōrum | |
| dative | contuitō | contuitō | contuitīs | ||||
| accusative | contuitum | contuitam | contuitum | contuitōs | contuitās | contuita | |
| ablative | contuitō | contuitā | contuitō | contuitīs | |||
| vocative | contuite | contuita | contuitum | contuitī | contuitae | contuita | |
References
- contuitus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- contuitus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- contuitus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.