contributus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of contribuō.
Participle
contribūtus m (feminine contribūta, neuter contribūtum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | contribūtus | contribūta | contribūtum | contribūtī | contribūtae | contribūta | |
| genitive | contribūtī | contribūtae | contribūtī | contribūtōrum | contribūtārum | contribūtōrum | |
| dative | contribūtō | contribūtō | contribūtīs | ||||
| accusative | contribūtum | contribūtam | contribūtum | contribūtōs | contribūtās | contribūta | |
| ablative | contribūtō | contribūtā | contribūtō | contribūtīs | |||
| vocative | contribūte | contribūta | contribūtum | contribūtī | contribūtae | contribūta | |
References
- contributus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- contributus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.