constellatio
Latin
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /kon.steːlˈlaː.ti.oː/, [kõː.steːlˈlaː.ti.oː]
Noun
cōnstēllātiō f (genitive cōnstēllātiōnis); third declension
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnstēllātiō | cōnstēllātiōnēs |
| genitive | cōnstēllātiōnis | cōnstēllātiōnum |
| dative | cōnstēllātiōnī | cōnstēllātiōnibus |
| accusative | cōnstēllātiōnem | cōnstēllātiōnēs |
| ablative | cōnstēllātiōne | cōnstēllātiōnibus |
| vocative | cōnstēllātiō | cōnstēllātiōnēs |
Descendants
- Catalan: constel·lació
- English: constellation
- Esperanto: konstelacio
- French: constellation
- German: Konstellation
- Italian: costellazione
- Luxembourgish: Konstellatioun
- Portuguese: constelação
- Romanian: constelație
- Spanish: constelación
References
- constellatio in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- constellatio in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- constellatio in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.