consopitus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of cōnsōpiō.
Participle
cōnsōpītus m (feminine cōnsōpīta, neuter cōnsōpītum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | cōnsōpītus | cōnsōpīta | cōnsōpītum | cōnsōpītī | cōnsōpītae | cōnsōpīta | |
| genitive | cōnsōpītī | cōnsōpītae | cōnsōpītī | cōnsōpītōrum | cōnsōpītārum | cōnsōpītōrum | |
| dative | cōnsōpītō | cōnsōpītō | cōnsōpītīs | ||||
| accusative | cōnsōpītum | cōnsōpītam | cōnsōpītum | cōnsōpītōs | cōnsōpītās | cōnsōpīta | |
| ablative | cōnsōpītō | cōnsōpītā | cōnsōpītō | cōnsōpītīs | |||
| vocative | cōnsōpīte | cōnsōpīta | cōnsōpītum | cōnsōpītī | cōnsōpītae | cōnsōpīta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.