coniunctivus

Latin

Alternative forms

Adjective

coniunctīvus (feminine coniunctīva, neuter coniunctīvum); first/second declension

  1. (grammar) conjunctive (a type of the subjunctive)

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative coniunctīvus coniunctīva coniunctīvum coniunctīvī coniunctīvae coniunctīva
genitive coniunctīvī coniunctīvae coniunctīvī coniunctīvōrum coniunctīvārum coniunctīvōrum
dative coniunctīvō coniunctīvō coniunctīvīs
accusative coniunctīvum coniunctīvam coniunctīvum coniunctīvōs coniunctīvās coniunctīva
ablative coniunctīvō coniunctīvā coniunctīvō coniunctīvīs
vocative coniunctīve coniunctīva coniunctīvum coniunctīvī coniunctīvae coniunctīva

References

  • coniunctivus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
  • Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book, London: Macmillan and Co.
    • to be used with the conjunctive mood: adiungi, addi coniunctivo (Marc. Cap. 3. 83)
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.