confirmatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of cōnfirmō.
Participle
cōnfirmātus m (feminine cōnfirmāta, neuter cōnfirmātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | cōnfirmātus | cōnfirmāta | cōnfirmātum | cōnfirmātī | cōnfirmātae | cōnfirmāta | |
| genitive | cōnfirmātī | cōnfirmātae | cōnfirmātī | cōnfirmātōrum | cōnfirmātārum | cōnfirmātōrum | |
| dative | cōnfirmātō | cōnfirmātō | cōnfirmātīs | ||||
| accusative | cōnfirmātum | cōnfirmātam | cōnfirmātum | cōnfirmātōs | cōnfirmātās | cōnfirmāta | |
| ablative | cōnfirmātō | cōnfirmātā | cōnfirmātō | cōnfirmātīs | |||
| vocative | cōnfirmāte | cōnfirmāta | cōnfirmātum | cōnfirmātī | cōnfirmātae | cōnfirmāta | |
References
- confirmatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- confirmatus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- confirmatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book, London: Macmillan and Co.
- a rooted opinion: opinio confirmata, inveterata
- a rooted opinion: opinio confirmata, inveterata
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.