condignus
Latin
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /konˈdiɡ.nus/, [kɔnˈdɪŋ.nʊs]
- (Ecclesiastical) IPA(key): /ˈkon.di.ɲus/, [ˈkon.diɲ.ɲus]
Adjective
condignus (feminine condigna, neuter condignum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | condignus | condigna | condignum | condignī | condignae | condigna | |
| genitive | condignī | condignae | condignī | condignōrum | condignārum | condignōrum | |
| dative | condignō | condignō | condignīs | ||||
| accusative | condignum | condignam | condignum | condignōs | condignās | condigna | |
| ablative | condignō | condignā | condignō | condignīs | |||
| vocative | condigne | condigna | condignum | condignī | condignae | condigna | |
References
- condignus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- condignus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.