concitator
Latin
Verb
concitātor
Noun
concitātor m (genitive concitātōris); third declension
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | concitātor | concitātōrēs |
| genitive | concitātōris | concitātōrum |
| dative | concitātōrī | concitātōribus |
| accusative | concitātōrem | concitātōrēs |
| ablative | concitātōre | concitātōribus |
| vocative | concitātor | concitātōrēs |
References
- concitator in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- concitator in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- concitator in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.