comprobatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of comprobō.
Participle
comprobātus m (feminine comprobāta, neuter comprobātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | comprobātus | comprobāta | comprobātum | comprobātī | comprobātae | comprobāta | |
| genitive | comprobātī | comprobātae | comprobātī | comprobātōrum | comprobātārum | comprobātōrum | |
| dative | comprobātō | comprobātō | comprobātīs | ||||
| accusative | comprobātum | comprobātam | comprobātum | comprobātōs | comprobātās | comprobāta | |
| ablative | comprobātō | comprobātā | comprobātō | comprobātīs | |||
| vocative | comprobāte | comprobāta | comprobātum | comprobātī | comprobātae | comprobāta | |
References
- comprobatus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- comprobatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book, London: Macmillan and Co.
- an acknowledged historical fact: res historiae fide comprobata
- an acknowledged historical fact: res historiae fide comprobata
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.