coalitus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of coalēscō
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /koˈa.li.tus/, [kɔˈa.lɪ.tʊs]
Participle
coalitus m (feminine coalita, neuter coalitum); first/second declension
- communion; fellowship
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | coalitus | coalita | coalitum | coalitī | coalitae | coalita | |
| genitive | coalitī | coalitae | coalitī | coalitōrum | coalitārum | coalitōrum | |
| dative | coalitō | coalitō | coalitīs | ||||
| accusative | coalitum | coalitam | coalitum | coalitōs | coalitās | coalita | |
| ablative | coalitō | coalitā | coalitō | coalitīs | |||
| vocative | coalite | coalita | coalitum | coalitī | coalitae | coalita | |
References
- coalitus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.