circumlocutio
Latin
Etymology
Derived from circumloquor (“I circumlocute, periphrase”) + -tiō (“-tion”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /kir.kum.loˈkuː.ti.oː/, [kɪr.kʊm.ɫɔˈkuː.ti.oː]
- (Ecclesiastical) IPA(key): /t͡ʃir.kum.loˈku.t͡si.o/, [t͡ʃir.kum.loˈkuː.t͡si.o]
Noun
circumlocūtiō f (genitive circumlocūtiōnis); third declension
Declension
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | circumlocūtiō | circumlocūtiōnēs |
| genitive | circumlocūtiōnis | circumlocūtiōnum |
| dative | circumlocūtiōnī | circumlocūtiōnibus |
| accusative | circumlocūtiōnem | circumlocūtiōnēs |
| ablative | circumlocūtiōne | circumlocūtiōnibus |
| vocative | circumlocūtiō | circumlocūtiōnēs |
Descendants
- Italian: circonlocuzione
- Spanish: circunlocución
References
- circumlocutio in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- circumlocutio in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- circumlocutio in Ramminger, Johann (accessed 16 July 2016) Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700, pre-publication website, 2005-2016
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.