circumiens
Latin
Etymology
Present participle of circumeō.
Participle
circumiēns m, f, n (genitive circumeuntis); third declension
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | circumiēns | circumeuntēs | circumeuntia | ||
| genitive | circumeuntis | circumeuntium | |||
| dative | circumeuntī | circumeuntibus | |||
| accusative | circumeuntem | circumiēns | circumeuntēs | circumeuntia | |
| ablative | circumeuntī | circumeuntibus | |||
| vocative | circumiēns | circumeuntēs | circumeuntia | ||
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.