circumflexus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of circumflectō.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /kir.kumˈflek.sus/, [kɪr.kũːˈfɫɛk.sʊs]
Participle
circumflexus m (feminine circumflexa, neuter circumflexum); first/second declension
- bent about
Declension
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | circumflexus | circumflexa | circumflexum | circumflexī | circumflexae | circumflexa | |
| genitive | circumflexī | circumflexae | circumflexī | circumflexōrum | circumflexārum | circumflexōrum | |
| dative | circumflexō | circumflexō | circumflexīs | ||||
| accusative | circumflexum | circumflexam | circumflexum | circumflexōs | circumflexās | circumflexa | |
| ablative | circumflexō | circumflexā | circumflexō | circumflexīs | |||
| vocative | circumflexe | circumflexa | circumflexum | circumflexī | circumflexae | circumflexa | |
Derived terms
References
- circumflexus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- circumflexus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.