circumcidens
Latin
Etymology
Present participle of circumcīdō.
Participle
circumcīdēns m, f, n (genitive circumcīdentis); third declension
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | circumcīdēns | circumcīdentēs | circumcīdentia | ||
| genitive | circumcīdentis | circumcīdentium | |||
| dative | circumcīdentī | circumcīdentibus | |||
| accusative | circumcīdentem | circumcīdēns | circumcīdentēs | circumcīdentia | |
| ablative | circumcīdentī | circumcīdentibus | |||
| vocative | circumcīdēns | circumcīdentēs | circumcīdentia | ||
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.