circitatus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of circitō

Participle

circitātus m (feminine circitāta, neuter circitātum); first/second declension

  1. frequented

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative circitātus circitāta circitātum circitātī circitātae circitāta
genitive circitātī circitātae circitātī circitātōrum circitātārum circitātōrum
dative circitātō circitātō circitātīs
accusative circitātum circitātam circitātum circitātōs circitātās circitāta
ablative circitātō circitātā circitātō circitātīs
vocative circitāte circitāta circitātum circitātī circitātae circitāta
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.