circitaturus

Latin

Etymology

Future active participle of circitō

Participle

circitātūrus m (feminine circitātūra, neuter circitātūrum); first/second declension

  1. about to frequent

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative circitātūrus circitātūra circitātūrum circitātūrī circitātūrae circitātūra
genitive circitātūrī circitātūrae circitātūrī circitātūrōrum circitātūrārum circitātūrōrum
dative circitātūrō circitātūrō circitātūrīs
accusative circitātūrum circitātūram circitātūrum circitātūrōs circitātūrās circitātūra
ablative circitātūrō circitātūrā circitātūrō circitātūrīs
vocative circitātūre circitātūra circitātūrum circitātūrī circitātūrae circitātūra
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.