cibus
Latin
Etymology
Uncertain origin, proposed connection to Ancient Greek κιβωτός (kibōtós).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈki.bus/, [ˈkɪ.bʊs]
-
Audio (Classical) (file)
Noun
cibus m (genitive cibī); second declension
Inflection
Second declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | cibus | cibī |
| genitive | cibī | cibōrum |
| dative | cibō | cibīs |
| accusative | cibum | cibōs |
| ablative | cibō | cibīs |
| vocative | cibe | cibī |
Derived terms
Descendants
References
- cibus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- cibus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- cibus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- cibus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book, London: Macmillan and Co.
- to take food: cibum sumere, capere
- to digest food: cibum concoquere, conficere
- to be a great eater: multi cibi esse, edacem esse
- to set food before a person: cibum apponere, ponere alicui
- to take only enough food to support life: tantum cibi et potionis adhibere quantum satis est
- delicacies: cibus delicatus
- (ambiguous) to allay one's hunger, thirst: famem sitimque depellere cibo et potione
- (ambiguous) to refresh oneself, minister to one's bodily wants: corpus curare (cibo, vino, somno)
- (ambiguous) to abstain from all nourishment: cibo se abstinere
- to take food: cibum sumere, capere
- Thurneysen 1907 (cf. WH).
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.