certitudo
Latin
Etymology
Noun
certitūdō f (genitive certitūdinis); third declension
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | certitūdō | certitūdinēs |
| genitive | certitūdinis | certitūdinum |
| dative | certitūdinī | certitūdinibus |
| accusative | certitūdinem | certitūdinēs |
| ablative | certitūdine | certitūdinibus |
| vocative | certitūdō | certitūdinēs |
Descendants
- English: certitude
- French: certitude
- Italian: certitudine
- Romanian: certitudine
- Spanish: certidumbre
References
- certitudo in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.