cernuatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of cernuō
Participle
cernuātus m (feminine cernuāta, neuter cernuātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | cernuātus | cernuāta | cernuātum | cernuātī | cernuātae | cernuāta | |
| genitive | cernuātī | cernuātae | cernuātī | cernuātōrum | cernuātārum | cernuātōrum | |
| dative | cernuātō | cernuātō | cernuātīs | ||||
| accusative | cernuātum | cernuātam | cernuātum | cernuātōs | cernuātās | cernuāta | |
| ablative | cernuātō | cernuātā | cernuātō | cernuātīs | |||
| vocative | cernuāte | cernuāta | cernuātum | cernuātī | cernuātae | cernuāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.