causalis

Latin

Etymology

causa + -ālis

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /kau̯ˈsaː.lis/, [kau̯ˈsaː.lɪs]
  • (Ecclesiastical) IPA(key): /kau̯ˈsa.lis/, [kau̯ˈsaː.lis]

Adjective

causālis (neuter causāle); third declension

  1. (Late Latin) causal
  2. (Late Latin, grammar) causal
    • 1737, Glossarium germanicum, continens origines & antiquitates totius linguae germanicae, et omnium pene vocabulorum, vigentium et desitorum. Opus [...] Johannis Georgii Wachteri, page 257:
      Gothi tres habent conjunctiones causales, than Luc. I. 66. unte Matth. IX. 24. & uhthan Marc. XVI. 8. Anglosaxones & Franci nullas.

Inflection

Third declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masc./Fem. Neuter Masc./Fem. Neuter
nominative causālis causāle causālēs causālia
genitive causālis causālium
dative causālī causālibus
accusative causālem causāle causālēs, causālīs causālia
ablative causālī causālibus
vocative causālis causāle causālēs causālia

Descendants

References

  • causalis in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • causalis in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.