carinatus
Latin
Etymology
From carīna (“keel”)
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ka.riːˈnaː.tus/, [ka.riːˈnaː.tʊs]
Adjective
carīnātus (feminine carīnāta, neuter carīnātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | carīnātus | carīnāta | carīnātum | carīnātī | carīnātae | carīnāta | |
| genitive | carīnātī | carīnātae | carīnātī | carīnātōrum | carīnātārum | carīnātōrum | |
| dative | carīnātō | carīnātō | carīnātīs | ||||
| accusative | carīnātum | carīnātam | carīnātum | carīnātōs | carīnātās | carīnāta | |
| ablative | carīnātō | carīnātā | carīnātō | carīnātīs | |||
| vocative | carīnāte | carīnāta | carīnātum | carīnātī | carīnātae | carīnāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.