calumniator

English

Etymology

calumniate + -or

Noun

calumniator (plural calumniators)

  1. A person who calumniates (slanders, or makes personal attacks upon, others).
    • 1857 Charles Dickens - Household Words: A Weekly Journal
      He did not go to the police and cover the calumniator with infamy before the tribunals.

Translations


Latin

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /ka.lum.niˈaː.tor/, [ka.ɫʊm.nɪˈaː.tɔr]

Noun

calumniātor m (genitive calumniātōris); third declension

  1. pettifogger
  2. chicaner

Inflection

Third declension.

Case Singular Plural
nominative calumniātor calumniātōrēs
genitive calumniātōris calumniātōrum
dative calumniātōrī calumniātōribus
accusative calumniātōrem calumniātōrēs
ablative calumniātōre calumniātōribus
vocative calumniātor calumniātōrēs

Verb

calumniātor

  1. second-person singular future active imperative of calumnior
  2. third-person singular future active imperative of calumnior

References

  • calumniator in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • calumniator in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • calumniator in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.