britannicus
Latin
Etymology
Adjective
britannicus
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | britannicus | britannica | britannicum | britannicī | britannicae | britannica | |
| genitive | britannicī | britannicae | britannicī | britannicōrum | britannicārum | britannicōrum | |
| dative | britannicō | britannicō | britannicīs | ||||
| accusative | britannicum | britannicam | britannicum | britannicōs | britannicās | britannica | |
| ablative | britannicō | britannicā | britannicō | britannicīs | |||
| vocative | britannice | britannica | britannicum | britannicī | britannicae | britannica | |
Descendants
- Catalan: britànic
- → English: Britannic
- French: britannique, Britannique
- Galician: británico
- Italian: britannico
- Portuguese: britânico
- Spanish: británico
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.