blandulus
Latin
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈblan.du.lus/, [ˈbɫan.dʊ.ɫʊs]
Adjective
blandulus (feminine blandula, neuter blandulum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | blandulus | blandula | blandulum | blandulī | blandulae | blandula | |
| genitive | blandulī | blandulae | blandulī | blandulōrum | blandulārum | blandulōrum | |
| dative | blandulō | blandulō | blandulīs | ||||
| accusative | blandulum | blandulam | blandulum | blandulōs | blandulās | blandula | |
| ablative | blandulō | blandulā | blandulō | blandulīs | |||
| vocative | blandule | blandula | blandulum | blandulī | blandulae | blandula | |
Descendants
- Aromanian: blãndur
References
- blandulus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- blandulus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.