binarius
Latin
Etymology
From bīnī.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /biːˈnaː.ri.us/, [biːˈnaː.ri.ʊs]
Adjective
bīnārius (feminine bīnāria, neuter bīnārium); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | bīnārius | bīnāria | bīnārium | bīnāriī | bīnāriae | bīnāria | |
| genitive | bīnāriī | bīnāriae | bīnāriī | bīnāriōrum | bīnāriārum | bīnāriōrum | |
| dative | bīnāriō | bīnāriō | bīnāriīs | ||||
| accusative | bīnārium | bīnāriam | bīnārium | bīnāriōs | bīnāriās | bīnāria | |
| ablative | bīnāriō | bīnāriā | bīnāriō | bīnāriīs | |||
| vocative | bīnārie | bīnāria | bīnārium | bīnāriī | bīnāriae | bīnāria | |
References
- binarius in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- binarius in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.