bandita
Hungarian
Etymology
Pronunciation
- IPA(key): [ˈbɒnditɒ]
- Hyphenation: ban‧di‧ta
Noun
bandita (plural banditák)
Declension
| Inflection (stem in long/high vowel, back harmony) | ||
|---|---|---|
| singular | plural | |
| nominative | bandita | banditák |
| accusative | banditát | banditákat |
| dative | banditának | banditáknak |
| instrumental | banditával | banditákkal |
| causal-final | banditáért | banditákért |
| translative | banditává | banditákká |
| terminative | banditáig | banditákig |
| essive-formal | banditaként | banditákként |
| essive-modal | — | — |
| inessive | banditában | banditákban |
| superessive | banditán | banditákon |
| adessive | banditánál | banditáknál |
| illative | banditába | banditákba |
| sublative | banditára | banditákra |
| allative | banditához | banditákhoz |
| elative | banditából | banditákból |
| delative | banditáról | banditákról |
| ablative | banditától | banditáktól |
| Possessive forms of bandita | ||
|---|---|---|
| possessor | single possession | multiple possessions |
| 1st person sing. | banditám | banditáim |
| 2nd person sing. | banditád | banditáid |
| 3rd person sing. | banditája | banditái |
| 1st person plural | banditánk | banditáink |
| 2nd person plural | banditátok | banditáitok |
| 3rd person plural | banditájuk | banditáik |
Synonyms
- útonálló
Italian
Etymology 1
See etymology on the main entry.
Participle
bandita
- feminine singular of bandito
Etymology 2
From bandire (“to ban, banish”).
Noun
bandita f (plural bandite)
- reserve, area in which hunting, fishing, pasturing, or similar is legally prohibited
Anagrams
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.