büyü

See also: buyu, bùyǔ, bǔyù, and bǔyú

Turkish

Etymology

From Old Turkic bögü, from Proto-Turkic *bögü (“wizard”).

Pronunciation

  • IPA(key): [by.jy]

Noun

büyü (definite accusative büyüyü, plural büyüler)

  1. charm, spell, magic

Declension

Inflection
Nominative büyü
Definite accusative büyüyü
Singular Plural
Nominative büyü büyüler
Definite accusative büyüyü büyüleri
Dative büyüye büyülere
Locative büyüde büyülerde
Ablative büyüden büyülerden
Genitive büyünün büyülerin
Possessive forms
Singular Plural
1st singular büyüm büyülerim
2nd singular büyün büyülerin
3rd singular büyüsü büyüleri
1st plural büyümüz büyülerimiz
2nd plural büyünüz büyüleriniz
3rd plural büyüleri büyüleri

Derived terms

See also

References

  • büyü in Turkish dictionaries at Türk Dil Kurumu
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.