auxiliatus
Latin
Etymology
Perfect participle of auxilior
Participle
auxiliātus m (feminine auxiliāta, neuter auxiliātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | auxiliātus | auxiliāta | auxiliātum | auxiliātī | auxiliātae | auxiliāta | |
| genitive | auxiliātī | auxiliātae | auxiliātī | auxiliātōrum | auxiliātārum | auxiliātōrum | |
| dative | auxiliātō | auxiliātō | auxiliātīs | ||||
| accusative | auxiliātum | auxiliātam | auxiliātum | auxiliātōs | auxiliātās | auxiliāta | |
| ablative | auxiliātō | auxiliātā | auxiliātō | auxiliātīs | |||
| vocative | auxiliāte | auxiliāta | auxiliātum | auxiliātī | auxiliātae | auxiliāta | |
References
- auxiliatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- auxiliatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.