asperatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of asperō.
Participle
asperātus m (feminine asperāta, neuter asperātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | asperātus | asperāta | asperātum | asperātī | asperātae | asperāta | |
| genitive | asperātī | asperātae | asperātī | asperātōrum | asperātārum | asperātōrum | |
| dative | asperātō | asperātō | asperātīs | ||||
| accusative | asperātum | asperātam | asperātum | asperātōs | asperātās | asperāta | |
| ablative | asperātō | asperātā | asperātō | asperātīs | |||
| vocative | asperāte | asperāta | asperātum | asperātī | asperātae | asperāta | |
References
- asperatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- asperatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.