articulatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of articulō.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ar.ti.kuˈlaː.tus/, [ar.tɪ.kʊˈɫaː.tʊs]
Adjective
articulātus (feminine articulāta, neuter articulātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | articulātus | articulāta | articulātum | articulātī | articulātae | articulāta | |
| genitive | articulātī | articulātae | articulātī | articulātōrum | articulātārum | articulātōrum | |
| dative | articulātō | articulātō | articulātīs | ||||
| accusative | articulātum | articulātam | articulātum | articulātōs | articulātās | articulāta | |
| ablative | articulātō | articulātā | articulātō | articulātīs | |||
| vocative | articulāte | articulāta | articulātum | articulātī | articulātae | articulāta | |
Antonyms
- inarticulātus
References
- articulatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- articulatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.