arcitus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of arceō.
Participle
arcitus m (feminine arcita, neuter arcitum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | arcitus | arcita | arcitum | arcitī | arcitae | arcita | |
| genitive | arcitī | arcitae | arcitī | arcitōrum | arcitārum | arcitōrum | |
| dative | arcitō | arcitō | arcitīs | ||||
| accusative | arcitum | arcitam | arcitum | arcitōs | arcitās | arcita | |
| ablative | arcitō | arcitā | arcitō | arcitīs | |||
| vocative | arcite | arcita | arcitum | arcitī | arcitae | arcita | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.