arbitraturus

Latin

Etymology

Future active participle of arbitror.

Participle

arbitrātūrus m (feminine arbitrātūra, neuter arbitrātūrum); first/second declension

  1. about to judge

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative arbitrātūrus arbitrātūra arbitrātūrum arbitrātūrī arbitrātūrae arbitrātūra
genitive arbitrātūrī arbitrātūrae arbitrātūrī arbitrātūrōrum arbitrātūrārum arbitrātūrōrum
dative arbitrātūrō arbitrātūrō arbitrātūrīs
accusative arbitrātūrum arbitrātūram arbitrātūrum arbitrātūrōs arbitrātūrās arbitrātūra
ablative arbitrātūrō arbitrātūrā arbitrātūrō arbitrātūrīs
vocative arbitrātūre arbitrātūra arbitrātūrum arbitrātūrī arbitrātūrae arbitrātūra
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.