angariatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of angariō
Participle
angariātus m (feminine angariāta, neuter angariātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | angariātus | angariāta | angariātum | angariātī | angariātae | angariāta | |
| genitive | angariātī | angariātae | angariātī | angariātōrum | angariātārum | angariātōrum | |
| dative | angariātō | angariātō | angariātīs | ||||
| accusative | angariātum | angariātam | angariātum | angariātōs | angariātās | angariāta | |
| ablative | angariātō | angariātā | angariātō | angariātīs | |||
| vocative | angariāte | angariāta | angariātum | angariātī | angariātae | angariāta | |
References
- angariatus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.