amicior
Latin
Adjective
amīcior (neuter amīcius); third declension
Inflection
Third declension, comparative variant
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | amīcior | amīcius | amīciōrēs | amīciōra | |
| genitive | amīciōris | amīciōrum | |||
| dative | amīciōrī | amīciōribus | |||
| accusative | amīciōrem | amīcius | amīciōrēs | amīciōra | |
| ablative | amīciōre | amīciōribus | |||
| vocative | amīcior | amīcius | amīciōrēs | amīciōra | |
Verb
amicior
- first-person singular present passive indicative of amiciō
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.