albati

Etymology

al (“to”) +‎ bati (“hit, strike”).

Verb

albati (present albatas, past albatis, future albatos, conditional albatus, volitive albatu)

1. (transitive) to strike against, knock against

   Dum la tempesto, la branĉoj de la arbo albatis la fenestron.

   During the storm, the branches of the tree knocked against the window.

   • 1912, John Cyprian Rust, A. E. Wackrill et al. (translators), Nova Testamento, Mateo 7.25,

     kaj falis pluvo, kaj venis inundoj, kaj blovis ventoj, kaj albatis tiun domon, kaj ĝi ne falis; ĉar ĝi estis fondita sur roko.

     And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell not: for it was founded upon a rock.

2. (transitive) to slam (a door, etc.)
3. (transitive) to bang (something) onto, hammer on

   albati kovrilon al ĉerko

   to hammer the lid onto a coffin

Adjective

albātī

1. nominative masculine plural of albātus
2. genitive masculine singular of albātus
3. genitive neuter singular of albātus
4. vocative masculine plural of albātus

References

• albati in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)