affirmatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of affirmō.
Participle
affirmātus m (feminine affirmāta, neuter affirmātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | affirmātus | affirmāta | affirmātum | affirmātī | affirmātae | affirmāta | |
| genitive | affirmātī | affirmātae | affirmātī | affirmātōrum | affirmātārum | affirmātōrum | |
| dative | affirmātō | affirmātō | affirmātīs | ||||
| accusative | affirmātum | affirmātam | affirmātum | affirmātōs | affirmātās | affirmāta | |
| ablative | affirmātō | affirmātā | affirmātō | affirmātīs | |||
| vocative | affirmāte | affirmāta | affirmātum | affirmātī | affirmātae | affirmāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.