aduncus
Latin
Etymology
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /aˈdun.kus/, [aˈdʊŋ.kʊs]
Adjective
aduncus (feminine adunca, neuter aduncum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | aduncus | adunca | aduncum | aduncī | aduncae | adunca | |
| genitive | aduncī | aduncae | aduncī | aduncōrum | aduncārum | aduncōrum | |
| dative | aduncō | aduncō | aduncīs | ||||
| accusative | aduncum | aduncam | aduncum | aduncōs | aduncās | adunca | |
| ablative | aduncō | aduncā | aduncō | aduncīs | |||
| vocative | adunce | adunca | aduncum | aduncī | aduncae | adunca | |
Descendants
References
- aduncus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- aduncus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- aduncus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- aduncus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.